Filmde gitmeden önce bir yığın eleştiri okumuştum Twitter ve FriendFeed‘de. Filmi izledikten sonra bunlardan yalnızca birine katılabiliyorum, o da 3 boyutlu seyretmemiz için dağıtılan gözlükler -evet çok kaliteliler ama-  filmin ışığını o kadar engelliyor ki, film neredeyse karanlık.

Ara sıra gözlükleri çıkarıp baktığımda aslında filmin ne kadar parlak renklerde olduğunu görüp hayıflanmadım desem yalan olur. 3 Boyut adına filmin ilk 5 dakikası hariç de öyle aman aman bir 3 boyutlu gerçeklik hissi yoktu. Yani demem o ki, henüz Avatar’ı seyretmemişseniz 3 boyutlusu hiç de şart değil.

Konudan çok saptık, Avatar’a geri dönelim.

Bu film, bazı arkadaşların dediği gibi “öyle teknoloji adına çok da bir şey yoktu“, “dağ fare doğurdu” eleştirilerine şamar gibi bir cevap vermiyor. Gerçekten ben de öyle “Aman Yarabbi! Bu bir devrim!” dediğim teknolojik bir yenilik görmedim. Ama bu benim sinema efektleri ve görsellik alanında hiç bir uzmanlığım veya bilgim olmamasından da kaynaklanıyor olabilir.

Efektler gerçekten çok güzel, “Başka bir dünya” hissi ise şimdiye kadar yapılmışların en iyisi ve artık bir mihenk taşı niteliğinde.

Ama filmin asıl önermesini kaçırmanız imkansız. “İnsan bazen çok pislik olabiliyor arkadaş!” diyor film ve doğa ile tüm canlıların aslında bizim görmezden geldiğimiz dengesini anlatıyor. Biraz Doğa ana “Gaia” efsanesini andırıyor ve bu çok hoşuma gitti. Adam gibi bir mesajı olan, kaliteli, size gerçek duyguyu veren, kızdıran, hüzünlendiren, kahkaha attıran GERÇEKTEN GÜZEL BİR FİLM!

Bilimkurguyla uzaktan yakından alakanız yoksa bile gitmenizi, yok inat edip gitmeyecekseniz, sinemanın sinemada izlenmesi gerektiği fikrine alışamadıysanız, DVD’si çıktığında mutlaka edinmeniz gereken bir film Avatar.

[552] defa okundu.

[411] defa okundu.

Türk Milleti!

Bugün Cumhuriyetimizin onuncu yılını doldurduğu, en büyük bayramdır.

Kutlu Olsun.

Bu anda, büyük Türk milletinin bir ferdi olarak, bu kutlu güne kavuşmanın, en derin sevinci ve heyecanı içindeyim.

Az zamanda çok ve büyük işler yaptık. Bu işlerin en büyüğü, temeli Türk kahramanlığı ve yüksek türk kültürü olan, Türkiye Cumhuriyetidir.

Bundaki muvaffakiyeti Türk milletinin ve onun değerli ordusunun bir ve beraber olarak azimkarane yürümesine borçluyuz. Fakat yaptıklarımızı asla kafi görmeyiz. Çünkü daha çok ve daha büyük işler yapmak mecburiyetinde ve azmindeyiz. Yurdumuzu dünyanın en mamur ve en medeni memleketleri seviyesine çıkaracağız.

Milletimizi en geniş refah vasıta ve kaynaklarına sahip kılacağız. Milli kültürümüzü, muasır medeniyet seviyesinin üstüne çıkaracağız. Bunun için bize zaman ölçüsü, geçmiş asırların gevşetici zihniyetine göre değil, asrımızın sürat ve hareket mefhumuna göre düşünülmelidir.

Geçen zamana nispetle, daha çok çalışacağız. Daha az zamanda, daha büyük işler başaracağız. Bunda da muvaffak olacağımıza şüphem yoktur. Çünkü Türk milletinin karakteri yüksektir.Türk milleti çalışkandır.Türk milleti zekidir. Çünkü, Türk milleti, milli birlik ve beraberlikte güçlükleri yenmesini bilir. Ve çünkü, Türk milletinin elinde ve kafasında tuttuğu meşale, müsbet ilimdir.

Bunu da ehemniyetle tebarüz ettirmeliyim ki, yüksek bir insan cemiyeti olan Türk milletinin tarihi vasfı da, güzel sanatları sevmek ve onda yükselmektir. Bunun içindir ki milletimizin yüksek karakterini, yorulmaz çalışkanlığını zekasını, ilme bağlılığını, güzel sanatlara sevgisini, milli birlik duygusunu mütemadiyen ve her türlü vasıta ve tedbirlerle besliyerek inkişaf ettirmek, milli ülkümüzdür.

Türk milletine çok yakışan bu ülkü, onu, bütün beşeriyette hakiki huzurun temini yolunda, kendine düşen medeni vazifeyi yapmakta, muvaffak kalacaktır.

Büyük Türk milleti, on beş yıldan beri giriştiğimiz işlerde muvaffakiyet vaadeden çok sözlerimi işittin. Bahtiyarım ki, bu sözlerimin hiçbirinde, milletimin hakkımdaki itimadını sarsacak bir isabetsizliğe uğramadım.

Bugün, aynı iman ve katiyetle söylüyorum ki, milli ülküye tam bir bütünlükte yürümekte olan Türk milletinin, büyük millet olduğunu bütün medeni alem, az zamanda, bir kere daha tanıyacaktır. Asla şüphem yoktur ki, Türklüğün unutulmuş büyük medeni vasfı ve büyük medeni kabiliyeti, bundan sonraki inkişafı ile, atinin yüksek medeniyet ufkundan, yeni bir güneş gibi doğacaktır.

Türk milleti;

Ebediyete akıp giden her on senede, bu büyük millet bayramını, daha büyük şereflerle, saadetlerle, huzur ve refah içinde kutlamanı gönülden dilerim.

NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE

[604] defa okundu.

İnternet girişimcilerinin buluşma adresi olan etohum, yeni başvuru dönemini 27 Ağustos’ta başlatıyor! İnternet konusunda bilgisi ya da fikri olan ve kendi internet şirketini kurmak için risk almaya hazır olan herkes, etohum’un sağladığı hizmet ve eğitimlerden faydalanabiliyor.

Yeni ekonomiyle ilgili bilgi ve iş fikri sahibi olan girişimcilerle bu konuda yatırım yapabilecek şirket ve profesyonelleri buluşturan etohum, internet üzerinde kendi işini başlatmak isteyenlere destek vermeyi sürdürüyor. Bu doğrultuda 27 Ağustos Perşembe günü itibariyle yeni başvuru sürecini başlatan etohum, yeni iş fikirlerini yeşertmek isteyen herkese kapılarını açıyor.

Girişimcilerin ilk önce kendilerine yatırım yapmaları gerektiğini de her fırsatta dile getiren etohum’un yeni döneme dair yol haritası şöyle:

• Eylül 2009 – 31 Aralık 2009 tarihleri arasında başvuruda bulunan girişimcilerle bire bir görüşmelerin yapılması ve uygun adayların belirlenmesi. (Başvuru süreci 31 Aralık tarihinde sona erecektir.)
• Ekim 2009 – Ocak 2010 tarihleri arasında başta üniversiteler olmak üzere eğitim kurumlarında ve merkezi mekânlarda etohum toplantılarının düzenlenmesi, üniversite kulüpleriyle işbirliğine gidilerek internet girişimciliği panellerinin düzenlenmesi.
• 24 Eylül 2009’dan itibaren iki haftada bir gerçekleştirilen etohum Kafe Buluşmaları’nın düzenlenmesi.
• 2009’un Ekim, Kasım ve Aralık aylarında etohum Hafta Sonu Girişimcilik Kampları’nın düzenlenmesi.
• 30 Ocak 2010’da “yatırım yapılabilecek internet girişimci”lerinin seçilmesi.
• Şubat 2010’da yatırım yapılabilecek internet girişimcileri için İnternet Girişimciliği Kampı’nın düzenlenmesi.
• Şubat – Nisan 2010 tarihleri arasında girişimcilere iş planı ve internet sitesi hazırlamak konusunda koçluk hizmetinin verilmesi.
• Mart – Mayıs 2010 tarihleri arasında başta üniversiteler olmak üzere eğitim kurumlarında ve merkezi mekânlarda etohum toplantılarının düzenlenmesi, üniversite kulüpleriyle işbirliğine gidilerek internet girişimciliği panellerinin düzenlenmesi.
• 2010 yılının Şubat, Mart, Nisan ve Mayıs aylarında etohum Kafe Buluşmaları’nın düzenlenmesi.
• 2010 yılının Mart ve Nisan aylarında etohum Hafta Sonu Girişimcilik Kampları’nın düzenlenmesi.
• 21-22 Mayıs 2010 tarihlerinde yatırımcı ve girişimcilerin bir araya getirilerek girişimci sunumlarının gerçekleştirilmesi.
• Mayıs – Haziran 2010 ‘etohum’lama ve ortaklık süreclerinin yürütülmesi.

etohum Kurucusu Burak Büyükdemir, konuyla ilgili şunları söylüyor: “Türkiye’de fikri olan kişi sayısı çok ancak bunu hayata geçirenler oldukça az. Oysa içinde bulunduğumuz ekonomik ortam internet girişimcileri için fırsat yaratıyor. etohum olarak biz de yeni ekonomi konusunda bilgi ve fikir sahibi olan ve kendi internet şirketini kurmak isteyen genç girişimcilerle şirketleri, yatırımcıları ve profesyonelleri bir araya getirmek amacıyla yola çıktık. Bu doğrultuda da bir fikri gerçekleştirme yolunda adım atan ve risk alan girişimcileri bulup, başlama aşamasında onlara destek oluyoruz. İnternet konusunda yeni iş fikri olan henüz şirketini kurmamış, iş fikrini gerçekleştirmek için şirketini kurmak üzere olan, internet şirketini/yeni girişimi kurmuş, sermaye, yönetim, pazarlama ve diğer desteğe ihtiyacı olan herkes etohum’a başvuru yapabilir.”

etohum etkinlikleri hakkında bilgi almak ya da toplantılara katılmak için ise www.etohum.com adresine girilmesi yeterli oluyor.

[1251] defa okundu.

Gelin bunu yaşayan birinin gözünden (tabii siz de yaşıyorsanız başka) tanımlayalım.

Durgunluk nasıl başladı? Bir günde olmadı tabii ki, ama bizde diğer ülkelerdeki gibi bir yavaşlama süreci de yaşanmadı. “Kriz gelecek! Kriz patlayacak! Şöyle fena olacak, böyle canımız yanacak!” naaralarıyla ve zaten geçmiş 2 acı krizin etkisiyle insanlar acı acı işlerin frenine bastı…

Çöküş şöyle başladı sanırım: Krizden canının yanmasından korkan işveren önlem olarak giderleri kıstı, firmalarda eleman çıkarılacak ddikoduları başladı. İşveren hmen ardından işten çıkarılma korkusunun üstüne işten çıkarmalara başladı. İşsiz kalanlar iş aramaya çalıştılar, fakat herkes birilerini işten çıkarıyordu ve işe alımlar çoktan durmuştu. İşsiz kalanlar bakkala borç yazdırmaya başladılar çünkü reklamlarına ve gazlamalara dayanamadan yüklü banka kredileri (ev, araba, ihtiyaç) çekmişlerdi ve banka aylık olarak bunların ödemelerini hesaplardan OTOMATİK kesiyordu. Buna ek olarak kira ve aylık ev giderleri, hatta kredi kartlarının ödemeleri de otomatikti. Banka hesapları birkaç ay içinde boşaldı. Tüm birikimleri biten ve üzerine 1 lira bile koyamayan onbinlece insan bakkal defterine yazdırmaya başladı.

Bu arada yandai filanca holdingin bile eleman çıkardığını duyan, fakat işleri yolunda gitmekte olan, ve fakat kendini aklıevvel sanan diğer işverenler de “ne olur ne olmaz, bir bildikleri vardır. Onlar bile çıkarıyorsa…” diyerek muhasebecilerine dahi danışmadan firma içi ekonomik kısıtlamalar ve hatta çalışanların işlerine son vermeye, ona cesaret edemeyenler de çalışanlarının bir kısmını “ücretsiz izine” diğer adıyla “borç batağına ve umutsuzluğa” yolladılar.

Diğer taraftan bankalar kredi alacaklarını tahsil edemedikleri kişileri hacze vermeye, cep telefnlarından dahi arayarak “falanca gün ödeeceksiniz değil m? buraya not alıyorum ha!” gibi telefonlar etmeye bşaladılar. Evlere tarihte görülmemiş yoğunlukta hacizci akını başladı. İnsanlar mutsuz, çaresiz evlerini terk edip memlekeeki akrabaların yaına taşınmaya başladı. Binlerce aile birliği dağıldı. Onbinlercesi de yine “önlem” olarak anlaşmalı ayrılıklar yaptılar. Haciz kesindi, bari olabilecek en az kayıpla bu tsunamiyi atlatmalıydı.

İnsanlar evlerini – eşlerini terketmek zorunda kaldılar -sırf önlem olsun- diye!

Bankalar vazgeçti mi? Tabii ki hayır. Borcunu ödemek isteyen fakat evin ancak gıda geçimini -onu da borçlarla- sağlamaya çalışan insanlar hakında idari takipler başladı. İhtarnameler çekildi. Polis kapılarına gitti ve çoktan taşındıklarını öğrenip yeni kiracıdan özür dilediler. T.C. Kimlik Numarası üzerinden kayıtlı olan borçlara GÜNLÜK yüksek faizler işlemeye başladı. Bunun bilincindeki borçlu kişiler oradan oraya kaç-kovala oynamaya mecbur bırakıldılar. Çünkü evindeki tüm eşyalar alındıktan sonra sıradakinin hapis olduğu aşikâr.

Dolayısıyla alım durdu. Sokaklarda her gün daha fazla gördüğümüz “kiralık dükkan”, “devren kiralık”, “zararına satışlar”, “krize dayanamadık kapatık!” yazılı mağazaların önünden geçmeye başladık. Maaşını tıkır tıkır alan insanlar, kendi sektörlerinin sırada olduğunu kulaktan kulağa fısıldamaya ve her aşam eve giderken yolda “acaba yarın da işten eve dönebilecek miyim?” diye kara kara düşünmeye başladılar.

Televizyonda ekonominin rekorlar kırdığı, refah düzeyinin hiç bu kadar iyi olmadığı ve birkaç cilalı palavra daha megafonlardan kalabalıklara haykırılıyordu. Parlak tv ekranının içindeki minicik insanlardan oluşan koca kalabalıklar “yaşaaa!”, “var ooolll!!” diye aklış tutuyorlardı.

Daha kriz Türkiye’ye gelmeden, çalışan nüfusun yarısı ya işsiz, ya da “ha bugün, ha yarın..” diyor, ya da “yarın 2 yerine 1 emekle idare etsek mi?” konuşuluyor evlerinde.

Herkes borç batağında ve her borç faizli.

Milyonlarca insan bankaların kölesi olarak çalışıyor: Kazancını, faizi borcunu ödemek için bankaya bırakıyor.

Başka milyonlarcası da bankaların peşlerine taktığı icra görevlileri ve polisler’den malını, canını kurtarabilmek için yuvasını dağıtmak zorunda kalıyor.

İşte resesyon’un Türkçesi bence budur. Gördüğüm, yaşadığım ve adının “resesyon” olduğunu söyledikleri toplumsal çöküş projesi.

[419] defa okundu.

Okullarda her sınıfta bulunsa da artık öğretmen’lerin zahmet edip ezberletmediği veya anlamı üzerinde durmaya tenezzül etmediği bu metin, o sınıflardaki ve o sınıflardan geçmiş herkesin zihninde yankılanması gerekirken, unutulur oldu.

Bugün Yakuter‘in sayfalarında konuya tekrar yer vermesiyle, ben de bu akımı destekliyor ve Gençliğe hitabeyi sayfalarımdan yayınlıyorum. 1 dakikanızı ayırıp tane tane okumanızı rica ediyorum.

Gençliğe Hitabe

Ey Türk gençliği !

Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyeti’ni, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.
Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek dahilî ve harici bedhahların olacaktır. Bir gün, istiklâl ve Cumhuriyet’i müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerâit, çok namüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri, şahsî menfaatlerini, müstevlîlerin siyasi emelleriyle tevhid edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.

Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi vazifen, Türk istiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!

Gazi Mustafa Kemâl ATATÜRK
20 Ekim 1927

[709] defa okundu.